انتخاب پلاستیسایزر تصمیمی حیاتی در فرمولاسیون PVC، تعادل بین عملکرد، هزینه و به طور فزاینده ای، ایمنی و الزامات قانونی است. برای دهه ها، برخی استرهای فتالات (مانند DOP، DINP، DIDP) به دلیل عملکرد عالی و هزینه پایین، استانداردهای صنعتی محسوب می شدند. با این حال، مقررات در حال تحول و تقاضای بازار برای راه حل های ایمن تر و پایدارتر، پلاستیسایزرهای پلی استر را به ارمغان آورده اند (
در چشم انداز تولید امروزی، پایداری دیگر یک دغدغه تخصصی نیست بلکه بخش اصلی طراحی محصول و انتخاب مواد است. برای تولیدکنندگان PVC انعطاف پذیر و سایر پلیمرها، انتخاب افزودنی هایی که با اهداف زیست محیطی و نظارتی همسو باشند، حیاتی است. پلاستیسایزرهای پلی استر (پلاستیسایزرهای پلیمری) پروفایل پایداری جذابی ارائه می دهند که بر سه ستون به هم پیوسته استوار است:
توسعه مواد با عملکرد بالا نیازمند افزودنی هایی است که نه تنها یک عملکرد پایه ای را انجام می دهند، بلکه توانایی محصول نهایی را برای تحمل شرایط سخت و دشوار خدمات افزایش می دهند. پلاستیسایزرهای پلی استر جامد فراتر از نقش های سنتی پلاستیکی سازی تکامل یافته و به اصلاح کننده های کلیدی عملکرد در فرمولاسیون های پیشرفته پلیمر تبدیل شده اند. این مقاله ویژگی های تعریف کننده آن ها را شرح داده و بررسی می کند
